آيات ديگر قرآن چنين بر مىآيد كه آنچه را ما از ستارگان ثابت و سيّار و كهكشانها مىبينيم همه مربوط به مجموعهء آسمان اوّل است . بنا بر اين در ماوراى اين مجموعه عظيم ، شش مجموعهء عظيم ديگر كه شش آسمان را تشكيل مىدهد وجود دارد كه از دسترس علم انسان تاكنون بيرون مانده است . آيهء ششم سورهء « صافات » گواهى بر اين معنى است : « إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ » ، ما آسمان پايين را ( يا آسمان نزديك را ) با ستارگان زينت بخشيديم » . همين معنى در آيهء 12 سورهء « فصّلت » آمده است : « وَ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ » ، ما آسمان پايين‌تر را با چراغهاى ستارگان زينت بخشيديم » . و در آيهء 5 سورهء « ملك » مىخوانيم : « وَ لَقَدْ زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِمَصابِيحَ » . جالب اين كه مرحوم « علامهء مجلسى » نيز در بحار الانوار اين تفسير را به عنوان يك احتمال كه به فكر او خطور كرده است يا به تعبير امروز برداشتى كه از آيات و روايات داشته ، ذكر نموده است . « 1 » درست است كه ابزارهاى علمى امروز ، هنوز پرده از اين عوالم ششگانه برنداشته ، ولى در واقع هيچ دليلى بر نفى آن از نظر علوم روز نيز وجود ندارد و شايد در آينده راز اين معمّا گشوده شود ، بلكه از كشفيّات بعضى از دانشمندان فلكى چنين بر مىآيد كه شبحهايى از دور در بارهء وجود عوالم ديگر به چشم مىخورد مثلا در بعضى از مجله‌هاى فضايى از قول رصدخانهء معروف « پالومار » چنين آمده است : با دوربين رصدخانهء « پالومار » ميليونها كهكشان جديد كشف شده كه بعضى از آنها هزار ميليون سال نورى با ما فاصله دارد . ولى بعد از فاصلهء هزار ميليون سال نورى فضاى عظيم و مهيب و تاريكى به چشم مىخورد كه هيچ چيز در آن ديده نمىشود . امّا بدون ترديد در آن فضاى مهيب

--> ( 1 ) بحار الانوار ، جلد 55 ، صفحهء 78 .